Terug naar www.openoog.com
Gedichten van Syl Versteeg. Zie ook:
haar Facebook pagina
en een tweede en derde pagina met haar gedichten.
De weg terugvinden
naar liefde voor mezelf
bleek de langste weg
die ik ooit moest bewandelen,
terwijl het de kortste weg is:
van hoofd naar hart.
Wat zou liefde doen?
Hoe zou liefde antwoorden?
Wat als zelfliefde
de weg is
die ons bevrijdt
van alles wat buiten ons
gebeurt?
Wat als zelfliefde
de sleutel is
naar rust en ruimte?
Wat als zelfliefde
het antwoord is
op al onze vragen?
Bij alles wat ik tegenkom
laat ik mijn hoofd
in mijn hart zakken.
Zo voel ik mij geliefd, gehoord,
en kan ik doorvoelen
wat het mij te vertellen heeft.
door
de liefde
die
ik in mezelf heb gevonden.
Ik laat mij omarmen
door de liefde
die in mijn hart en ziel leeft,
die ik meedraag,
die ik ben.
Syl Versteeg
24-9-25
Niets blijft
Alles dient zich aan en gaat weer
Ik heb de keuze om mij er in te verdrinken
of het te laten gaan
en open staan voor nieuwe impuls
Want ik voel en heb ervaren
dat alles komt en ook weer gaat.
Syl Versteeg, 18-6-2025
Wakker
worden
De
slaap nog in mijn ogen
drink
ik koffie in de morgen.
De
mussen kwetteren,
dartelen,
spelen in het rond —
ze
hebben zoveel te vertellen,
in
hun eigen, geheimtaal.
Ik
zit buiten,
de
frisse wind strijkt langs mijn gelaat,
speelt
door mijn haren.
Een
deel van mij droomt nog,
van
verre landen
en
rustgevende oorden.
Van
warmte die omarmt
als
een zachte deken
—
of misschien een arm om mij heen.
Het
andere deel
komt
langzaam tot leven,
wakker
uit een wilde nacht.
De
maan is stilletjes verdwenen
naar
een andere kant van de wereld.
En
ik…
ik
draai mij nog eens om,
verblijf
vandaag
tussen
waak en slaap,
niet
wetend wat de dag zal brengen.
Zo
droom ik verder,
hier
in de ochtend,
met
de geur van koffie
en
het fluisteren van mussen,
op
weg naar wat nog komt.
Syl
Versteeg, 9-8-2025
Mijn weg naar genezing: het oplossen van oude pijn.
Vier jaar geleden stelde ik me open voor mijn oude, diepe pijnen.
Ik wist er echter totaal niet mee om te gaan.
Daardoor voelde ik me soms euforisch, en soms juist zwaar depressief.
Euforisch, omdat ik begon te zien en te voelen dat er
steeds meer inzicht en begrip kwam voor wat ik voelde
de emoties waar ik mee worstelde en waar ik langzaam leerde mee te zijn.
Het maakte me blij, omdat ik weer makkelijker in het leven stond.
Het lichtje in mij ging aan en ik dacht: dit kan ik aan.
Zonder te weten welke weg ik nog moest bewandelen.
Ik voelde me weerbaarder door wat ik had meegemaakt,
omdat ik dingen aanging in plaats van weg te lopen van lastige situaties
waar ik nooit mee had leren omgaan.
Soms voelde ik de stroom van het leven in mij, omdat dat lichtje mijn hart opende
en ik zo het goddelijke door me heen voelde stromen.
Depressief was ik omdat ik zoveel pijn en verdriet voelde
door het gedrag dat ik had meegekregen, en omdat ik dacht dat er geen einde aan zou komen.
Het was veel.
Alles waar ik ooit voor was weggelopen of had het onderdrukt
en nu moest ik het onder ogen zien.
Ik had niet geleerd om met mijn emoties om te gaan.
Ik kende alleen boosheid, en leerde te vechten.
Verdriet mocht er niet zijn. En een weerwoord van mij? Dat werd meteen de kop ingedrukt.
Ik had geen idee wat er in mijn lichaam gebeurde
als ik geraakt werd door woorden van een ander.
Mijn hele identiteit was vanaf mijn jeugd weggevaagd.
Ik leerde wat kwetsen was, maar kende geen liefde.
Ik leerde mezelf klein te houden en dacht dat ik er niet toe deed.
Ik leerde en zag alles wat in deze verharde maatschappij niets voor me opleverde,
waardoor ik blokkeerde en depressief werd omdat ik mezelf niet kon uiten.
Ik vond de woorden niet en sloeg om in angst.
Ik leerde te zitten met wat er in mij gebeurde, te voelen waar het vandaan kwam.
Zo kwam ik tot inzicht en begrip van mijn binnenwereld.
Langzaam werden alle emoties in mijn lijf gekanaliseerd.
De euforische momenten en de diepste dalen kwamen steeds dichter bij elkaar, en het werd steeds neutraler in mij.
Dat maakte dat ik terug wilde naar mijn euforie, naar de hoogste hoogtes boven alles uitstijgen
in die heerlijke stroom van het leven, zonder zorgen, verhalen of oude pijnen, gewoon genieten van het leven.
Maar ik werd steeds depressiever, omdat ik niet meer bij die euforie kon komen.
In plaats van boven alle heftige emoties uit te stijgen, vereenzelvigde ik me ermee.
Ik moest niet alleen in mezelf de oude emoties aangaan,
maar ook ontdekken hoe wat mij in de buitenwereld raakte,
samenhing met mijn eigen oude pijnen. En ik moest leren zitten en voelen wat het met mij deed.
Zo leerde ik steeds sterker in mijn kern te staan.
Ik werd niet meer omvergeblazen door de oude pijn die aangeraakt werd.
Zo reageerde ik niet meer vanuit mijn oude pijn.
Ik leefde vanuit wat goed voelde voor mij
Ik leefde vanuit het niet weten, vanuit de stroom van het leven.
Ik besefte niet dat het niet om de euforie ging,
maar om de wereld in te trekken en telkens de oude pijn te doorvoelen en doorleven als die geraakt werd.
Ik moest met alles wat mij raakte in mijn oude pijn gaan zitten, voelen, en het analyseren.
En ik werd nog neutraler, omdat het mij niet meer zo raakte en ik er voorbij kon leven.
Hier kreeg ik niet alleen inzicht en begrip in mezelf,
maar begon ik ook te snappen wat er in de ander leefde,
en wat iemand deed als hij of zij geraakt werd.
Zo zakte ik dieper in mezelf, en raakte ik steeds minder van wat er vanuit de buitenwereld op mij afkwam.
Het raakte me steeds minder, en ik werd neutraler en neutraler.
Steeds neutraler,
steeds dichter bij mezelf,
steeds minder in conflict met mezelf,
steeds minder reagerend op wat buiten mij speelde.
Het gaf me steeds meer inzicht en begrip in mezelf en de ander.
Het werd steeds rustiger in mij.
Steeds liefdevoller was ik voor mezelf.
Steeds meer doorzag ik de ander zonder mezelf erin te verliezen.
Steeds sneller stapte ik uit het verhaal dat me verleidde tot strijd.
Steeds dichter bij mezelf kon ik blijven.
Wat een rust en ruimte creëerde ik hierdoor.
Waar ik nog geraakt word, werk ik dat nog uit.
Door er mee te zitten en te voelen, kan inzicht en begrip komen,
en laat de heftige oude pijn zich los in mij.
Ik word leger en leger van mezelf.
En wat telkens overblijft is
dat ene.
Syl Versteeg.
9-6-25
Liefde
Ik stroom weer over, ik word weer overspoeld
door innerlijk liefde die in en door mij heen gaat.
Er hoeft maar een woord of een zin langst te komen
en ik word weer overspoeld door deze liefdesgolven.
Die liefde is niet van mij het is niet buiten mij.
Het stroomt door mij alsof Christus tot mij is gekomen.
Het is niet buiten mij het is niet van mij,
maar wat een golven die door mij stromen.
De liefde is niet van mij het is niet buiten mij.
Maar wat is het ondefinieerbaar.
Ik kan ze proeven, ik kan ze verstaan
ik kan ze lezen, ik kan ze niet grijpen
maar o, wat moet ik er mee aan
zo heftig voelt ze soms aan.
Ik word overspoeld
Er golft iets door mij heen
Het is niet van mij
Het is niet buiten mij
Maar hoe ik dit verklaren moet
Ik zou niet weten hoe.
We hebben contact
op een of andere manier
Liefs Syl.
17-2-2024
Steeds dieper zakken in mijzelf
We kunnen steeds
dieper zakken in onszelf
voorbij de geraakte delen
zo de leegte in.
Dit gaat maar door
ons hele leven lang
totdat we leeg zijn
van deze emotioneel
geraakte delen.
die in ons vastzitten
en met ons meedragen.
En denken dat
die van ons zijn.
Steeds leger en leger
van deze emotioneel
geraakte delen
en ik niet meer
in gevecht met mezelf
of in de verdediging
hoef te gaan.
Maar zie waar de ander
staat en wat die voelt
omdat ik daar zelf
ook eens ben geweest.
Het is niet de persoon
die de wond raakt.
Het is het oude
Wat wordt aangeraakt.
Liefs Syl.
17-2-2024
Opkomen voor mij zelf
Ik was gewend
Om het te laten zitten,
Niet opkomen voor mezelf
Tot koste van mezelf
Ik was gewend
Om weg te lopen
Als het niet goed voelde
Ten koste van mezelf
Ik was gewend
Mezelf te verloochenen
Mijn gevoel totaal voorbij te gaan
Ten koste van mezelf
Ik was gewend
Om niets te zeggen
Waar ik eigenlijk wat wilde zeggen
Ten koste van mezelf
Ik was gewend
Om doemscenario's te bedenken
Om niet in de problemen te komen
Ten koste van mezelf
Ik was gewend
Om mezelf niet lief te hebben
Maar de ander die voorrang te geven
Ten koste van mezelf
Door dit alles was ik mezelf verloren
Ten koste van mezelf
Omdat ik het zo gewend was.
Nu heb ik in 20 jaar tijd
dit alles weten om te draaien.
Ten voordele van mezelf.
En kan nu toch wel een beetje zeggen
Dat ik wel een beetje trots ben op mezelf.
Na dit helse proces om los te komen van mijn oude aangeleerde
zelf.
Ik weet nu ondertussen wel beter
Wat goed voor mij is
Zonder mezelf te verloochenen,
Ten koste van mezelf.
En het voordeel voelen van dit nieuwe zelf
Ten voordele van mezelf.
En ben nu ook een beetje gewend
aan mijn nieuwe zelf.
Omdat ik eraan gewend raak.
Ik hou van mij
Syl
24 januari 2024
Ik heb mezelf lief zelfs tussen de duistere, donkere stukken
door
Als
ik weer eens ergens geraakt word
en
weet niet eens waarom
wat
mij helemaal naar beneden trekt
het
duistere donkere in.
Heb
ik de kracht en het lef
om
te zitten waar ik zit
Want
ook ik weet het leven gaat
nog
steeds niet alleen over rozen
Ik
kom onderweg nog steeds
genoeg
doornen tegen en trap erin.
Ik
blijf zitten zonder te vluchten
eerst
was het de drank en een sigaretje
en
een joint maakte deze momenten
ook
even wat lichter.
Ik
blijf zitten zonder te vluchten
schrijven
wat mij bezighoudt
dat
geeft mij pas opluchting.
Het
mag er even allemaal zijn
ik
kijk ernaar en voel het soms
en
ik blijf erbij zonder
ervan
te vluchten.
De
eerste dag is het boosheid
de
volgende dag is het verdriet
en
dan zie ik weer dat het is wat het is
en
is er nog steeds geen weerstand.
Ja
soms grijp ik naar buiten
en
roep ik dit is wat ik nodig heb en wil
maar
is dit wel zo
Alleen
ik kan mij geven wat ik nodig heb
liefdevol
bij mezelf blijven
tot
hier ook duidelijkheid en licht op komt.
En
vandaag doe ik de regendans
omdat
er licht op het stukje duisternis is gekomen
En
draag ik weer wat meer licht als de afgelopen dagen
Ik heb mezelf lief zelfs tussen de duistere,
donkere stukken door
omdat ik weet, ook dit
gaat weer voorbij.
Liefs
Syl
Versteeg.
14
Jan. 2023
Het is niet de persoon die de wond raakt
Mijn Innerlijk Vuur Spuit waar ze kan!
Ze is niet meer te stoppen.
Waar ze voorheen de onderdrukking voelde
en in weg zakte en zich verstopte.
Begint het innerlijke vuur te hard te borrelen
en weet het in de buitenwereld te uiten.
Nu ik de buitenwereld weer in ga
worden diepgewortelde wonden weer aangeraakt.
Het is niet de persoon die de wond raakt
Het is het oude wat aan wordt geraakt
Ik hoef mij niet meer te verstoppen
ik mag benoemen wat het met mij doet
en vooral zeggen wat er in mij wordt geraakt
om het bij mezelf te houden.
Soms denk ik, ik wil deze aarde verlaten
maar het innerlijk vuur spuwt
waar ze het niet kan laten,
daar mag ik mee gaan zitten
en zien wat het mij laat zien.
Door de oude wonden aan te gaan
zie ik dat ik steeds sterker
in mijn kern ga en blijf staan.
Ik heb ook wat te vertellen
dat is het vuur in mij
wat zich laat zien en voelen in mij.
Ik kan niet meer in een hoekje blijven zitten
het vuur in mij wordt groter en groter
waar al het oude mee weg kan branden
en de liefde voor mezelf erin kan stoppen.
Ik hoef niet meer door iedereen
aardig gevonden te worden
die mij niet begrijpt onderweg.
Ook deze kritiek kan ik er laten zijn.
Het is goed en is wat het is.
En met deze woorden
hoop ik veel mensen te raken.
Dat moed en kwetsbaarheid
en voelen wat zich aandient in ons
niet makkelijk is maar
het geneest wel de oude wonden.
Ik heb mezelf lief
Syl Versteeg.
31 Jan. 2023
Onveilig voelen
Onveilig voelen
Heeft mijn leven een verkeerde kleur gegeven
Onveilig voelen
Heeft mij opgesloten in mijn onveilig
gevoelswereld
Onveilig voelen
Heb ik een deel van mijn leven niet uitbundig
kunnen leven.
Onveilig voelen
Gaf mij een gevoel van schaamte, schuld, het
niet goed genoeg zijn.
Onveilig voelen
Ik ben en ga het aan elke keer als ik een
onveilig gevoel tegen kom
En geloof mij dan kan ik nog eens heel
diepgaan.
Ook omdat ik denk dat ik zelf nooit mijn uiting
hierin heb mogen en kunnen maken en geven.
Onveilige situatie
Ik ga ze aan om te zorgen dat mijn lichaam ziet
en weet dat het onveilige uit het verleden gegrepen is.
Onveilige situaties
Aangaan zorgt ervoor dat ik steeds sterker in
de kern van mijn Zijn kan blijven staan en bestaan.
Ik ben weer eens diepgegaan om een onveilige
situatie aan te gaan waarvan ik dacht dit kan ik nooit aan omdat ik zo omver
werd geslagen.
Uit de diepte van mijn verslagenheid zie ik,
dat ik nog steeds sta en het onveilig gevoel weer heb verslagen
En wat erbij komt als ik zo'n verslagen gevoel
heb, weet ik steeds beter wie en wat ik ben en voel dat...
Ik veilig ben.
Syl Versteeg.
19 Nov. 2022
We zijn verslaafd geraakt aan al wat ons
werd aangediend
Ik was verslaafd geraakt
aan tv kijken
aan muziek luisteren
aan de telefoon
aan technologie
aan het gedrag wat ik zag
aan liefdeloosheid en alleen zijn
aan de spuitjes
aan medicatie
aan seks
aan drugs
aan drank
aan hoe ik mij gedroeg
aan hoe ik mij uitte
aan pillen om niet bij het gevoel te
kunnen/durven komen
Hoe ze praten tegen mij
hoe ze reageren op mij
hoe ze afreageren op mij
hoe ze boos moeten reageren tegen mij
hoe ze projecteren op mij
hoe ze angsten aanjagen bij mij
Want het leek zo gewoon te zijn
Kijk maar naar de tv en hoe de mensheid zich
gedraagt in deze tijd.
Ik miste de liefde die ik niet in mezelf heb
kunnen, durven vinden
door al die verslavingen wat er aangediend
werd,
zat er een sluier over deze liefde.
Zonder te beseffen dat er gevoelens onderdrukt
werden
om bij de eigenliefde te komen en verder te
laten stromen
Het liefst wordt heel je gevoel onderdrukt en
diep weggestopt
Want een eigen mening wordt zo de kop in
gedrukt,
omdat ze denken dat het niet klopt.
Of er wordt iets aangeraakt wat zeer pijnlijk
is en diep weg gestopt
En dat denken is voor mij nou net wat niet meer
klopt.
Mijn gevoel is mijn kompas als iets niet klopt,
reageert mijn lichaam, als een alarmbel gaat
het tekeer.
Mijn lichaam is veel wijzer dan die
verslavingen die er werden aangediend.
Het heeft mij de weg naar binnen geleid,
waar het innerlijk proces mijn grootste
verslaving lijkt.
Daar waar ik kan voelen en alles
onvoorwaardelijk liefdevol omarmd wordt.
en mij vrij maakt van de verslavingen buiten
mij.
En zo ga ik al de verslavingen aan
wat mij aan wordt gediend of nog vastzit in
mij.
Mijn gevoel vertelt mij de waarheid zonder al
die verslavingen erbij.
Durf ik te voelen wat ik voel.
weg met die hokjes, plakkertjes en verslavingen
en leef en voel mij vrij.
Syl Versteeg.
30-11-2021
Ik mag rusten, het is rustig in mij
Ooit ging ik mijn hoofd achterna en wat ik voelde liet ik links
liggen, het was te groot voor mijn
kwetsbaar, onbeschermd, machteloos, wantrouwend, bang hart.
Ik onderdrukte het met veel wat ik onderweg tegen kwam, of ik
liep weg vanuit onmacht,
omdat mijn hoofd dacht dat ik niet beter wist en dacht dat ik
niet beter verdiende dan dit.
Nu laat ik mijn hoofd wat links liggen of laat ze samen werken
met mijn kwetsbaar, overgevoelig hart
en kan ik mijn gevoel aan met wat mij was overkomen en aangedaan
was.
Het was groot wat ik tegen kwam en oww
zo pijnlijk en niet weten hoe dit uit te werken
of uitleven want dat was mij niet voor gedaan.
Het onveilige, liefdeloze, ontroostbare, bange kind kwam ik tegen in mij.
Het heeft 3 a 4 jaar geduurd om het te durven voelen en
aankijken in mij. Elke keer weer als ze zich gekwetst,
onveilig, boos, bang of troosteloos voelde in mij.
En hier mee moest zitten letterlijk zonder het weg te drukken met middelen of
weg van te lopen.
Maar zitten en voelen en eerst was het overanalyseren
wat ik deed.
Mijn hoofd kon het niet aan en wist niet wat mijn hartje weet.
Zitten en voelen al die tijd, het leek of er nooit een einde aan kwam, en ik
zou verdrinken
in mijn verdriet of mijn boosheid niet
gereguleerd kon uiten
of mijn angsten te groot waren voor mij.
Maar nu ik geloof dat
Ik mag rusten, het is rustig in mij.
Weglopen doe ik niet meer,
zelfs van onderdrukking door roken
ben ik vanaf gekomen.
Ik mag rusten, het is rustig in mij
Het was soms hard werken, dagen aan een stuk en er waren weken
dat ik mezelf weer tegen kwam in mij, en er mee moest zitten.
Ik mag rusten, het is rustig in mij
Terwijl ik het aardse nu ook aan het doorwerken ben.
Hemel op aarde leven, dat is wat ik wil leven hier.
Ik mag rusten, het is rustig in mij
Omdat de verhalen niet meer blijven hangen in mijn hoofd
en ze lossen vanzelf op zolang ik er niet mee in gevecht ben.
Ze staan los van wie ik ben, het zijn de ervaringen die het innerlijk nodig
heeft.
Ik mag rusten, het is rustig in mij
Het was niet makkelijk maar oww zo de moeite waard
voor mij en iedereen om mij heen.
Doordat ik de trauma's doorleef, doorzie en doorvoel, kennis van heb!
Zie ik wat voor trauma’s in de maatschappij leven en andere beschadigen en in
hun hok worden gedreven.
Ook dit is eigen ervaring.
Ik hoop dat de mensen radicaal eerlijk naar zichzelf durven
kijken en naar binnen durven te gaan
en hun trauma’s de ruimte geven waardoor ze oplossen in plaats van dat er een
innerlijk
en een uiterlijk gevecht ontstaat waar niemand wat aan heeft.
Als dit gevecht in ons zelf uitgeleefd en opgelost is.
Mogen we rusten en is het rustig in ons.
Ik mag rusten, het is rustig in mij.
Syl Versteeg.
5-11-2023
De poort van de liefde
was even
gesloten
Want er kwam nog
wat
nare dingen naar
boven.
De deur van de
liefde
was niet helemaal
gesloten
Want elke keer
omarmde
de liefde wat boven
kwam nadien
Omdat deze put van
liefde
onuitputtelijk is te
gebruiken.
De poort van de liefde
ging weer steeds
verder open
Omdat deze
liefde
wie ik was omarmde
En zo staat
de poort van
liefde,
weer wagenwijd open
En gaan we samen
de liefde en ik
het leven
omarmen
Tot alleen nog
liefde over is.
Syl Versteeg.
5-12-2023
De stilte is niet stil
Het aardse is een
ratrace
die maar
doordraait
en ik dol van werd.
En niet eens
kunt
voelen en
ervaren
dat de stilte niet
stil is.
De stilte is sereen
en kabbelend komt ze
vooruit
De stilte is vol ruis
en dan de rust
zelven
tussen het gesuis
De stilte is liefde
Want om te
vechten
moet je met zijn
tweeën zijn
In de stilte kom ik
tot mezelf
in de aardse
ratrace
loop ik mezelf
voorbij
In de stilte kom ik
achter
wie ik echt ben
Het is de stille
ruimte
Waar ik mezelf in
herontdek heb
Door met de stilte
samen te vallen
kwam ik pas met mezelf
vooruit.
De stilte is niet stil
Syl Versteeg.
5-12-2023
50 jaar lang liep je naast
mij
Heb
ik je meegesleept
Heb
je mijn leven meebeleefd
Heb
ik je de macht gegeven
Liepen
we samen door onbegaanbare gangen en wegen
Was
ik met je hardnekkig verbonden
Begin
ik een beetje van je los te komen
De sensaties
in mijn lichaam
worden
beter herkend
begint
hier de weg van totale overgave
de
geraakte delen herkennen
en het
lichaam weet de weg
Samen
maakten we de innerlijke weg vrij
het
maakte mijn leven hierdoor best wijs
met
mijn bijzondere eigenwijsheid
De
meeste stukken zijn doorvoeld en doorleefd
Waardoor
sensaties en energieën over bleef.
nu
een innerlijke verbinding heeft en leeft
Heb
deze films en beelden niet meer nodig
Ze
zijn door mijn Intuďtie zowat overbodig
Nu
50 jaar samen, besef ik
wie
ik dieper in mij herken
in
alle vrijheid
in
de kern van
Ik
Ben
De
wereld zou saai zijn zonder jullie
Liefdevolle
herfstgroet Sylke
Voor
meer gedichten van Syl Versteeg klik hier