Relaties
De beleving
Waar eerst een uitbreiding van mogelijkheden, zelfs van
persoonlijkheid lijkt te bestaan door romantische liefde, verkrampen we al snel
weer. De Stones willen dit oplossen door je bewust
opnieuw open te stellen naar je partner; Knibbe adviseert het gevoel van
afgescheidenheid niet te snel te onvluchten, maar er diep in door te dringen.
b.h.
Stone:
Als baby waren wij erg kwetsbaar. We hebben onze
persoonlijkheid ontwikkeld om ons tegen die kwetsbaarheid te beschermen.
Bepaalde aspecten van onszelf hebben we daartoe verdrongen. Vaak kiezen we
partners die die onbewuste aspecten van onszelf juist sterk in hun karakter
lijken te hebben. En in het begin van een romantische relatie durven we zelf
kwetsbaarder te zijn. We voelen ons meer geaccepteerd (we accepteren meer
stukken van onszelf dan daarvoor.) Wanneer we ons echter gekwetst gaan voelen
door onze partner of er komt meer druk op de relatie te staan door externe
omstandigheden, vallen we weer terug op onze eigen overlevingspatronen en
keuren we de verdrongen aspecten van onszelf, en daarmee wat we aantrekkelijk
vonden in onze partner weer af.
Waren we bijv. eerst blij met de sociale vaardigheid en de flexibiliteit
van onze partner, nu verwijten we hem of haar onnodig geklets met Jan en
alleman en inconsequent gedrag.
M.a.w.:Waar je
eerst voor valt, wordt later je grootste ergernis.(b.h.)
Als we op zo’n punt zijn aangeland, wat kunnen we dan doen? In de eerste
plaats weer kwetsbaar durven zijn: durven zeggen dat een bepaalde opmerking ons
pijn heeft gedaan, of dat we bang zijn voor de nieuwe omstandigheden waar we in
terecht zijn gekomen - het kopen van een huis, het krijgen van een kind,
bijvoorbeeld.
In de tweede plaats ons realiseren dat wat we nu afkeuren in onze
partner hetzelfde is als wat we vroeger zo
op prijs stelden en proberen te achterhalen welk deel van onszelf er toen zo
blij mee was.
Vrij
naar: Hal and Sidra Stone:
Embracing all our selves
Knibbe
Kleine
irritaties over je partner kunnen hun oorsprong vinden in het zo anders zijn
van hem of haar. Dat vormt een bedreiging voor het gevoel van ‘samen zijn’. Wanneer
je deze bedreiging durft te laten bestaan en verder onderzoekt kun je in een
gevoel van eenzaamheid komen, een besef dat je altijd alleen zult zijn in het
universum. Durf je in deze leegte te blijven dan kan het gevoel van
helemaal-op-jezelf-aan-gewezen-zijn ruimte geven aan gevoelens van autonomie,
kracht, zelfrespect en uniciteit. Je zult dan tevens ervaren dat je niet alleen
uniek bent, maar tegelijk op een dieper niveau verbonden met alles en iedereen,
dus ook met je partner.
Vrij naar Hans
Knibbe