tijdschrift           artikelen           links           reageren

 

 

Rimpels aan de buitenkant van ons bestaan

Eckhart Tolle

Enkele aantekeningen uit een interview met Eckhart Tolle,
door Andrew Cohen
.

 

Tot zijn dertigste was Eckhart Tolle angstig, depressief, suicidaal. Tot het moment kwam dat hij definitief besloot dat hij niet langer met zichzelf kon leven.  In plaats van de dood leverde dit hem Verlichting op.

 

Tolle:

Voor wie niet verlicht is, is de wereld het enige dat er is. En dat brengt de dualiteit met zich mee van in de wereld vervulling zoeken én angst voor bedreiging; jezelf willen vinden én angst voor  de dood.

 

Verlichting betekent, je emotioneel niet meer verbinden met de wereld, met de rollen die je speelt, met je eigen gedachten. En daarvoor hoef je je noch totaal in het leven te storten, noch je er totaal uit terug te trekken. Hoe kom je er dan wel? Door totaal ja te zeggen tegen dat wat is op dit moment.

 

Als ik onder de mensen ben, ben ik een spirituele leraar, dat is mijn rol, maar niet mijn identiteit. Ben ik alleen dan ben ik het liefst helemaal niemand. Alleen de stilte is dan aanwezig.

 

De eerste jaren na mijn transformatie was ik zo vervuld, ikvoelde zo'n genade om alleen maar te zijn, dat ik alle interesse verloor om iets te doen, of om met mensen om te gaan. Nadat mijn boek uitkwam is dat totaal veranderd. Nu voel ik een balans tussen Zijn en doen. Tussen verkeren met mensen en alleen zijn. Ik kan uren stilzitten haast zonder enige gedachte.

 

Het uiteindelijk doel van de mensheid is om de wereld te overstijgen. En dat betekent handelen zonder eigenbelang, zonder jezelf te zoeken. Je hebt de toekomst niet meer nodig in de hoop daar vervulling te vinden, het verleden niet om je een identiteit te geven.

 

Doorgaans doen mensen dingen om een completer zelf te worden,  streven naar verlichting hoort daar ook bij, mensen zoeken perfectie, vervulling in de toekomst. Maar wat ze zoeken is geluk, is zichzelf, je kunt ook zeggen: God.

Maar dat is nooit te vinden daar waar ze het zoeken, in het onverlichte bewustzijn en dat bewustzijn is altijd in een staat van zoeken. Mensen zoeken in de toekomst naar het uiteindelijke heil, maar de toekomst blijft altijd toekomst.

 

Zien dat het lijden veroorzaakt wordt door het niet-vinden, is het begin van de ontwaking. Het antwoord ligt niet in de wereld en niet in de toekomst.

Als je dat ziet wordt het zelf dat zich geindentificeerd heeft met de wereld betekenisloos.

 

Dat gebeurde mij toen ik heel dicht tegen zelfmoord aanzat: de dood van mijn zelfgevoel als identificatie met mijn eigen verhaal, met de wereld. Toen kwam er iets voor  in de plaats van een intense stilte, puur zijn, dat wat ik wezenlijk ben.  Later noemde ik het: puur bewustzijn.

 

Door het geconditoneerd bewustzijn verlies je je in de wereld, in jezelf. Als het lijden dat daardoor ontstaat groot genoeg wordt, kan dat het moment zijn van bevrijding daarvan. Als je je indentificatie met de wereld, met jezelf loslaat, is er geen lijden meer.

 

Als ik iets doe is dat niet meer dan een rimpeling aan de oppervlakte. Daaronder en onder het denken ligt de stilte.

 

Er is geen wezenlijk onderscheid tussen de gemanifesteerde wereld en het ongemanifesteerde, maar het laatste is zoveel groter, dieper, blijvender.

 

Je zou de gemanifesteerde wereld kunnen zien als een spel van schaduwen, een tijdelijke manifestatie van wat werkelijk is (puur bewustzijn).

Iemand die verlicht is ziet een bloem, bijvoorbeeld, vanuit dat pure bewustzijn, geheel alert, vrij van verleden en toekomst.

 

Aktie die voortkomt uit verlicht zijn, is van een heel andere kwaliteit dan die uit een onverlichte geest. De laatste heeft iets nodig, en  wil zichzelf beschermen.

Akties vanuit het verlicht zijn, gaan samen met liefde, vreugde en vrede.

 

Spirituele oefeningen zijn niet genoeg, wat nodig is is een totale overgave, een totaal ja zeggen tegen dat wat is.

Spirituele beoefening kan zelfs een nieuwe identificatie opleveren.

 

Totaal ja zeggen is dit moment verwelkomen, het totaal omarmen, je er helemaal aan overgeven. Wanneer er geen verzet is, is er vrede, sta je open.

 

Cohen: Buddha legde een groot accent op je terugtrekken uit de wereld - evenals Jezus: volg mij, laat de doden de doden begraven - Raman Maharishi raadde zijn volgelingen aan juist in de wereld te blijven, en dan in zichzelf te ontdekken wat het lijden veroorzaakt.

 

Tolle: de tijden zijn veranderd, de wereld is overheersender, ook onze eigen mind is veel lawaaieriger dan vroeger. Terugtrekken kan niet meer.

 

Cohen: zou Buddha niet bedoeld hebben dat het moeilijker is om tot je eigen kern te komen als je  allerlei wereldlijke zorgen hebt?

 

Tolle: Als je je losmaakt van wereldlijke zorgen (een klooster ingaat bijvoorbeeld) dan creëer je een structuur die het makkelijker zou maken om je over te geven, terwijl je je gewoon nu kunt overgeven. Bovendien leidt zo'n stuktuur weer tot een nieuwe identificatie.

 

Je terugtrekken uit de wereld is een activiteit van het ego, het verlangen naar een nivo dat je nu niet hebt. Als je verlangt blijft het altijd in de toekomst. Werkelijk terugtrekken gebeurt als je je overgeeft.

 

Terugtrekken omdat je inziet dat het gewone leven onecht is, is niet nodig. Het besef dat het onecht is, is wat telt. En wat daarvan het gevolg is kun je niet voorspellen.

 

Juist handelen kan alleen maar als het voortkomt uit een getranscendeerd zijn. Anders zijn ook ‘goede’ daden egoistisch, je wilt een beter beeld van jezelf, of beloning in het hiernamaals.

 

Je naaste liefhebben als je zelf kan alleen maar vanuit verlichting, vanuit het besef dat je naaste niet afgescheiden is van jezelf, maar dat je zelf je naaste bént.

  

Het complete interview in het engels vind je hier

Eckhart Tolle op youtube

© Vertaling: Drs. Bert Henning. Ovename alleen onder vermelding van www.openoog.com

 

 

 

Just because you shine in a crisis doesn't mean you need a crisis to shine.

Abraham-Hicks

 

home           artikelen           links           reageren