Mijn Innerlijke Reis
Ik voelde al dagenlang veel onrust in me. Dit
alles, nadat ik een verhaal gelezen had over ‘narcistische ouders’, wat me erg
geraakt had. Ik herkende er veel in.
Ik ging steeds vaker weg van huis, op bezoek bij
vriendinnen en ik werd me gaandeweg bewust van het feit dat ik op de vlucht was
voor mijn gevoelens. Toen besloot ik er niet meer voor weg te lopen, maar
helemaal naar die gevoelens toe te gaan, die er diep van binnen zijn. Ik had
ooit een 'focus’ en ‘helende reis' workshop gedaan dus de weg er naar toe was
me niet helemaal onbekend. Het was goed dat ik alleen thuis was en daardoor
alle ruimte had die ik nodig had voor dit alles. Ik ging rustig op bed liggen en
concentreerde me op het eerste gevoel wat ik tegen kwam.
Dit was hevige angst, waarbij ik weg wilde kruipen
in een 'hoekje' zoals ik vroeger vaak deed als kind. Mijn lichaam begon
helemaal te trillen van deze energie. Vervolgens kwam een lading boosheid,
waarbij ik schreeuwde en op de dekens sloeg met mijn vuisten. Toen dat
weggezakt was, kwam de pijn en in die pijn kwamen allerlei vragen aan, en
onbeantwoorde verlangens naar mijn moeder hardop naar buiten. Mijn moeder
keerde zich telkens van me af. Die pijn was zó hevig dat mijn hart echt pijn
deed, ik voelde dat fysiek. Uiteindelijk zag ik ook haar onmacht en kon ik haar
hardop uitsprekend, vergeven.
Toch voelde ik dat het nog niet 'af' was. Ineens
kwam de vraag in me op: 'En mijn vader, waar was die al die tijd?'
Ik was even uitgeput van deze heftige emoties en
bleef rustig liggen om even bij te komen. Ik wist dat ik nog verder wilde met
mijn vader die nog niet in beeld was. Wat wel al kwam, was een eenzaam,
verdrietig klein meisje wat ik als volwassene bij de hand nam om haar te
begeleiden. Dat was/ben ik dus allebei zelf.
Daarna kwam mijn vader in beeld en ik zag hem
steeds weggaan als ik riep om zijn aandacht en fysieke aanraking. Hij kon dat
ook niet geven en hij verdween naar zijn werk of zijn hobby buitenshuis. Ook
hij was er niet wanneer ik hem nodig had als kind.
Ik voelde de immense pijn van verlatenheid en eenzaamheid en ik bleef bij die
pijn.
Tijdens het toestaan van die pijn voelde ik golven
van pijnlijke energie door me heen gaan en uiteindelijk kon ik het op
verschillend fysiek niveau loslaten.
Ik voelde me daarna heel leeg, maar niet op een
pijnlijke manier. Vredig misschien of meer heel. Ik had onder ogen gezien hoe
het werkelijk was in mijn kindertijd en dat maakt me rustiger van binnen, meer
gegrond, meer vanuit mijn onderbuik.
Toen kon ik ook mijn vader vergeven voor de
tekorten die ik opgelopen heb als kind.
Er kwamen na het vergeven van beide ouders, inzichten zoals hoe mijn ouders op
hun manier toch gedaan hebben wat ze konden. Het was niet wat ik echt nodig had
als kind (liefde en aandacht), maar ze hebben zich heel veel ontzegd om ons
dingen te kunnen laten doen, studeren, hobby’s, die ze zich eigenlijk niet
konden permitteren.
Jarenlang heb ik het kind in mijzelf genegeerd, uit
angst om alle opgeslagen pijn onder ogen te zien en te voelen. Angst om dit
niet aan te kunnen, niet te zullen overleven. Ik heb uiteindelijk wél de pijn
durven zien en daardoor lijkt het gekwetste kind dichterbij te zijn. Nu ik er
als volwassene hand in hand mee ben, is de pijn ook beter te dragen. Ook voel en zie ik dat hieronder een heelheid zit die onbeschadigd
is gebleven. Die heelheid is groter geworden, dichterbij, beter
zichtbaar.
Ik bedacht dat het misschien wel een goed idee was
om het kind in mij om vergeving te vragen voor het jarenlange negeren.
Bij het
vragen om vergeving aan het kind in mij, kreeg ik vreselijke kramp in mijn
onderbuik. Dit was heel bijzonder te ervaren. Ik heb met massage met mijn hand
over mijn onderbuik, deze kramp kunnen doen overgaan.
Daarna
voelde ik de heelheid nog dieper in me. De ziel, de bron, de essentie of welke naam
je dit ook wilt geven. Het lijkt veel helderder, minder overschaduwd door en
met pijn.
Ik zag ook wat het kind in mij, mij zou kunnen
geven: speelsheid, humor, vrolijkheid, blijheid, alles wat een kind ook
allemaal oorspronkelijk in zich heeft.
Er gebeurt nog steeds heel veel met me.
Oude patronen die zichtbaar worden en die ik
langzamerhand kan loslaten, zoals (h)erkennen dat ik soms dezelfde dingen doe
als mijn moeder, waar ik juist zo'n hekel aan had als
zij dat deed. En ik zie stukjes van dat zelfde gedrag ook weer bij mijn
kinderen terug.
Ook kan ik nu blijven genieten van de speelsheid,
blijheid, vrolijkheid, die ik als het ware opnieuw heb leren kennen of heb
teruggevonden. Dit alles, doordat ik het kind in mij niet meer negeer en weer
kan en durf te leven. Als voorbeeld durf ik nu naakt te zwemmen in de zee, te
gaan liggen en me laten meedrijven met en in de golven. Dat voelde ook zo
speels en tegelijk realiseerde ik me, dat dit het is, zoals het in het leven
gaat. Meedrijven in en op de golven en met de deining van de golven
meegaan, het laten gebeuren, letterlijk en figuurlijk: going with the flow.
Ik kan nu veel meer van mezelf houden en meer
genieten van mijn lichaam. Het mooi vinden, ook al past het niet in het plaatje
van de missverkiezingen.
Ik heb nu zelf het gevoel dat ik de mooiste reis
van mijn leven gemaakt heb, namelijk mijn innerlijke reis. En dat alles in mijn
eentje, in mijn eigen huis.
De kern van
mezelf is, houden van mezelf......
N.N.
Zie ook google
&
: